خونریزی گوارشی

خونریزی معده

تعداد بازدید: 10402
کد مطلب: 1128
تاریخ انتشار: 08:58 09 دي 1390

خونریزی معده

 
 

 خونریزی گوارشی ناشی از اختلال در عملکرد دستگاه گوارش فوقانی و تحتانی می باشد.

  خون ریزی از مجرای گوارشی به 5 شکل تظاهر می یابد.

  • هماتمز: استفراغ خون روشن (یا به رنگ قهوه ای) (HEMATEMESIS) که منشأ خونریزی احتمالاً در ناحیه فوقانی رباط ترتیز قرار دارد.
  • ملنا: مدفوع قیری شکل و بدبو (MELENA) که اغلب تظاهری از خونریزی دستگاه گوارش فوقانی است.
  • هماتوشزی (HEMATOCHEZIA): به خروج خون روشن یا قهوه ای رنگ از رکتوم که اغلب حاکی از خون ریزی با منشأ دستگاه گوارش تحتانی است.
  • خون ریزی گوارشی مخفی (OCCULT GI BLEEDING): در غیاب خون ریزی آشکار و با بررسی مدفوع از نظر خون مخفی یا وجود فقر اهن مشخص می شود.
  • کم خونی: یا از دست دادن خون نظیر علائمی مانند سیاهی چشم، تنگی نفس، غش کردن (سنکوپ)، آنژین و ...

 

 
 

 در آمریکا و اروپا، میزان وقوع سالانه ی بستری های بیمارستانی به دلیل خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی (UGIB) تقریباً 0.1 درصد افراد و میزان مرگ و میر حدوداً 5 تا 10 درصد است. علت اصلی مرگ این بیماران، تشدید بیماری های زمینه ای است. عواملی که احتمال خونریزی مجدد و مرگ بیماران بستری شده به دلیل UGIB را موجب می شوند، عبارتند از:

1) افزایش سن

2) بیماری های همزمان

3) اختلال همودینامیک (تاکی کاردی یا افزایش فشار خون)

  • از منابع خونریزی گوارشی می توان به این موارد اشاره کرد: زخم های پپتیک ، واریس ها، پارگی های مالوری-واریس، فرسایش مخاط معده یا دوازدهه، ازوفاژیت فرسایشی، بدخیمی، اکتازهای عروقی، عوامل ناشناخته

الف) زخم های پپتیک:

 زخم های پپتیک یا همان زخم معده واثنی عشر، شایع ترین علت خونریزی از دستگاه گوارش فوقانی بوده و حدودا نیمی از موارد را در بر می گیرند، که این امار نسبت به شیوع موارد ناشی از عفونت هلیکوباکترپیلوری رو به کاهش است و در مقابل موارد ناشی از مصرف داروهای NSAID ها در حال افزایش است.

یک سوم از بیماران مبتلا به خون ریزی فعال یا یک رگ قابل مشاهده بدون خون ریزی، بعداً دچار خون ریزی بیشتری می شوند که به جراحی فوری نیاز خواهد داشت. در این بیماران مبتلا به زخم پپتیک، درمان آندوسکوپیک یا پروب حرارتی یا تزریق مواد متفاوت مثل الکل و یا بستن رگ موجب کاهش خونریزی، مدت اقامت در بیمارستان، میزان مرگ و میر و هزینه ها می شود ولی بیمارانی که فاقد رگ در قاعده ی زخم هستند، دچار خونریزی مکرر نخواهند شد. بیمارانی که در قاعده ی زخم دارای رگ هستند، معمولاً باید 3 روز در بیمارستان بستری شوند زیرا اکثر موارد عود خون ریزی در عرض سه روز روی می دهد.

کارآزمایی بالینی نشان می دهد کسانی که به تزریق مداوم دوز بالای PPI(داروی مهارکننده پمپ پروتون) به صورت وریدی، مانند امپرازول (دوز یکباره ی 80 mg و سپس تزریق mg/h 8) که برای افزایش PH معده و رساندن آن به 6 و تحکیم لخته اقدام کرده اند باعث کاهش خون ریزی بعدی (ولی نه مرگ و میر) شده اند. و این اثر درمانی حتی بعد از درمان آندوسکوپیک مناسب در بیماران مبتلا به زخم های خطرناک (خونریزی شدید، رگ مشهود بودن خونریزی و لخته چسبیده به زخم) آشکار بود.

یک سوم بیماران مبتلا به زخم پپتیک، در عرض 1 تا 2 سال دچار عود خونریزی می شوند. برای جلوگیری از خونریزی باید همواره به 3 عامل توجه کرد:

1)هلیکوباکتر پیلوری

2) NSAIDها

3)اسید

از بین بردن هلیکوباکترپیلوری از این گروه ، احتمالاً خونریزی مجدد را به شدت کاهش می دهد.

در مقابل هنگامی که یک زخم خون ریزی دهنده در بیماران با مصرف NSAID ها، تشکیل ود، باید مصرف دارو متوقف شود. ولی اگر مصرف NSAIDها اجتناب ناپذیر باشد، درمان اولیه باید با مصرف PPI (مهارکننده پمپ پروتون) آغاز شود.

راهکارهای جلوگیری دراز مدت برای کاهش زخم های مربوط به NSAID عبارتند از :

  1. مصرف ک مهارکننده ی انتخابی سیکلو اکسیژناز 2 (COX-2)
  2. افزودن درمان همزمان معده ای-روده ای به NSIAD.
  3. مهار کننده های پمپ پروتون (PPI) و میزوپروستول، درمان های مؤثری هستند اما PPI ترجیح داده می شود، زیرا تعداد دوز روزانه ی آن ها کمتر است. (1 بار در روز) و عوارض جانبی کمتری نیز دارند.

ترکیب همزمان (COX-2) و PPI کاهش قابل ملاحظه ای در عود زخم ها و خون ریزی ایجاد می کند و باید در تمام بیماران پرخطر به کار برد.

ب-پارگی های مالوری-واریس:

 این بیماران با علائم سابقه دار، استفراغ، اق زدن یا سرفه پیش از هماتمز (به خصوص در افراد معتاد به الکل) مراجعه می کنند. این خونریزی که ناشی از پارگی در قسمت معدی پیوستگاه معده-مری اتفاق می افتد. خود به خود تا 80-90% از بیماران متوقف شده و در درصدی کمی از بیماران عود می کند، درمان آندوسکوپ در خون ریزی های ناشی از پارگی مالوری-واریس مؤثر است.

درمان جراحی، آمبولیزاسیون و دوختن پارگی به ندرت موثر واقع می شود.

ج-واریس های مری:

 پیش آگهی واریس های خون ریزی دهنده از دو مورد قبلی بدتر است. درمان آندوسکوپیک به منظور درمان قطعی واریس های مری، احتمال خونریزی مجدد را کاهش می دهد. همچنین می توان بستن عروق به کمک آندوسکوپ را درمان انتخابی برای واریس های مری در نظر گرفت. زیرا در مقایسه با اسکلروتراپی، عوارض آن کمتر و میزان مرگ و میر آن نیز کمتر است.

درمان خونریزی حاد با اکترئوتاید در صورتی که با درمان آندوسکوپیک همراه شود، به مهار خونریزی ناشی از واریس های مری بیشتر کمک می کند.

همچنین درمان آنتی بیوتیکی (مثل کینولون) نیز به کاهش خون ریزی در بیماران مبتلا به سیروز که با خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی تظاهر می کنند، کمک می کند. زیرا آنتی بیوتیک ها با از بین بردن عفونت های باکتریایی به کاهش مرگ و میر این بیماران کمک می کنند.

در بیمارانی که با وجود درمان از طریق دارو و آندوسکوپیک ، خونریزی آن ها ادامه یافته یا عود می کند باید درمان های تهاجمی تر مورد استفاده قرار بگیرد.

شانت باب-سیستمیک داخل کبدی از طریق ورید باب (TIPS) یکی از این درمان هاست. که در پیشگیری از عود خون ریزی موثرتر از درمان آندوسکوپیک است. در اغلب بیماران پس از TIPS در عرض 1 تا 2 سال ، تنگی شانت روی داده و درمان برای از بین بردن این تنگی ضروری است.

بهترین کاربرد TIPS در بیماران مبتلا به اختلالات شدید کبدی و در افرادی است که در انتظار پیوند کبد هستند.

افزایش فشار خون باب عامل خون ریزی از واریس های معدی- واریس های روده باریک و بزرگ است و همچنین موجب گاستروپاتی و انترکولوپاتی هایپرتنشن باب می شود.

د- گاستروپاتی (گاستریت) خونریزی دهنده و سایشی (اروزیو):

گاستریت خون ریزی دهنده و اروزیو به سایش های زیر اپی تلیالی اطلاق می شود. این ضایعات فقط مربوط به مخاط است به همین دلیل باعث خون ریزی شدید نمی شود. عوامل ایجاد آن عبارتند از : مصرف NSAIDها، استرس. نیمی از بیمارانی که تحت دراز مدت داروی NSAID مصرف می کنند، 15-30 درصد دچار فرسایش های مخاطی بوده و همچنین برآورد شده است که در 20% از کسانی که الکل مصرف می کردند و دچار خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی هستند، شواهدی از خوردگی ها یا خون ریزی های زیر اپیتلیال دارند.

استرس در ایجاد آسیب مخاط معدی از عوامل زیر ناشی می شود: ضربه شدید، جراحی وسیع، سوختگی بیش از یک سوم سطح بدن، بیماری عمده داخل جمجمه و بیماری های وخیم طبی. میزان مرگ و میر در این نوع بیماران به دلیل اختلال زمینه ای خطرناک ، کاملاً درصد بالایی دارد.

برای درمان بیمارانی که به وسیله ی استرس دچار آسیب مخاطی شده اند، تجویز داخل وریدی آنتاگونیست های گیرنده ی H2 بسیار موثر است.این درمان موثرتر از سوکرالفات است ولی نسبت به سوسپانسیون فوری رهش داروهای PPI که از طریق لوله ی بینی – معده ای تجویز می شود، برتری ندارد.

ه- سایر علل خونریزی:

سایر علت های خون ریزی دستگاه گوارش فوقانی عبارتند از : نئوپلاسم ها-دئودنیت فرسایشی-فیستول های آئورت-روده، ضایعات عروقی از جمله تلانژکتازی خون ریزی دهنده ارثی و اکتازی عروق انتروم معده و گاستروپاتی ناشی از پرولاپس و ...

 

 
 

تشخیص این منابع دشوار بوده و مسئول درصد بالایی از منابع ناشناخته خون ریزی از دستگاه گوارش هستند. ولی خون ریزی از روده ی باریک ناشایع است.

از شایع ترین علل آن عبارتند از:

  • اکتازی عروقی
  • تومورها (آندوکارسینوم ، میوسیوم، لنفوم، کارسینوئید، پولیپ های خوش خیم، ولیپوم).

سایر علل نادرتر عبارتند از: بیماری کرون، عفونت ها، ایسکمی، واسکولیت، واریس های روده ی باریک، دیورتیکول ها از جمله دیورتیکول مکل، کیست های ناشی از دو شاخه شدگی روده و درهم فرورفتگی آن.

-NSAIDها از علل نسبتاً شایع خون ریزی مزمن گوارشی با منشأ ناشناخته است و می تواند باعث فرسایش ها و زخم روده ی باریک شود.

-مهارکننده ی انتخابی سیکلو اکیشرناز2 (COX2) کمتر از NSAID سبب آسیب روده ی باریک می شوند.

-دیورتیکول مکل شایع ترین علت خونریزی قابل توجه از دستگاه گوارش تحتانی است. به خصوص در اطفال خیلی شایع است. ولی شیوع آن با افزایش سن کمتر می شود.

-علت اصلی خون ریزی گوارشی در بزرگسالان پیش از 40 تا 50 سالگی تومورهای روده ی باریک است ولی پس از 50 تا 60 سالگی علت اصلی خونریزی گوارشی اکتازهای عروقی است. درمان اکتازی های عروقی به وسیله آندوسکوپی است. ولی زمانی که درمان آندوسکوپیک مؤثر نباشد و این اکتازی محدود به یک قسمت از روده ی باریک باشد. از درمان جراحی می توان استفاده کرد.

ضایعات منفرد نظیر تومور، دیورتیکول یا دو شاخه شدگی عموماً به کمک جراحی خارج می شوند.

 
 

موارد بستری به واسطه ی خونریزی از دستگاه گوارش تحتانی یک پنجم بستری ها به دلیل خونریزی از دستگاه گوارش فوقانی است.

شایع ترین علت این خونریزی، بواسیر است. در حالی که شقاق های مقعد باعث خونریزی خفیف و درد می شود . به جز این دو علت عوامل شایع در ایجاد خونریزی از دستگاه گوارش تحتانی عبارتند از : دیورتیکول ها- اکتازی های عروقی (به ویژه در کولون فوقانی بعد از 70 سالگی) نئوپلاسم ها (عمدتاً آدنوکارسینوم) و کولیت (به دلیل عفونت ها یا بیماری های التهاب روده و یا به دلیل ایسکمی یا پرتوتابی).

از عوامل ناشایع می توان به این موارد اشاره کرد: سندرم زخم رکتوم منفرد، خونریزی پس از پولیپکتومی، زخم ها یا کولیت ناشی از NSAID، ضربه، واریس های رکتومی، هایپر پلازی ندولی لنفوئید، واسکولیت و فیستول های آئورت-کولون.

شایع ترین علت خونریزی در اطفال و نوجوانان عبارتند از: بیماری التهاب روده و پولیپ های کودکی.

-خونریزی دیورتیکولی، بدون درد، وسیع، اغلب منشأ گرفته از کولون راست و به صورت ناگهانی است. خونریزی مخفی و خفیف ، مشخص کننده نیست.

خونریزی 80% این بیماران خودبه خود متوقف می شود و در 20 تا 25% از بیماران عود می کند.

-خونریزی از اکتازی های داخل عروقی کولون راست در سالمندان می تواند مخفی یا آشکار باشد. در اغلب موارد این خونریزی به طور مزمن بوده و در موارد اندکی باعث برهم خوردن تعادل همودینامیک می شود.

از درمان هموستاتیک به کمک آندوسکوپی می توان در اکتازی های عروقی ، خونریزی پس از پولیپکتومی و زخم های خونریزی دهنده بهره گرفت، در حالی که از پولیپکتومی آندوسکوپیک برای درمان پولیپ های خون ریزی دهنده کولون استفاده کرد. همچنین برای خونریزی شدید و عود کننده از بسیاری از منابع کولونی خون ریزی گوارشی که قابل درمان با آنژیوگرافی، داروها یا آندوسکوپی نباشد می توان از جراحی استفاده کرد.

 
 

1-خون ریزی گوارشی

اندازه گیری ضربان قلب و فشار خون بهترین راه بررسی وضعیت بیمار مبتلا به خون ریزی از دستگاه گوارش است. خونریزی شدید، موجب تغییرات در ضربان قلب (تاکیکاردی). افت فشار خون در حالت درازکش می شود. ولی هموگلوبین در خون ریزی حاد افت پیدا نمی کند زیرا همزمان هم پلاسما هم سلول های گلبول قرمز کاهش پیدا می کند یعنی بیمار کل خون را از دست می دهد. پس هنگام خون ریزی شدید، در اوایل آن هموگلوبین یا ثابت است یا کاهش اندکی پیدا می کند به مرور زمان با ورود آب میان بافتی و مایع خارج عروقی به فضای عروقی برای جبران حجم خون از دست رفته، هموگلوبین افت می کند ولی این فرآیند ممکن است تا 72 ساعت قابل تشخیص نباشد.

در بیماران مبتلا به خون ریزی آهسته و مزمن، مقادیر هموگلوبین با وجود فشار خون و ضربان قلب طبیعی، بسیار پایین است. پس از ایجاد کم خونی ناشی از فقر آهن، میانگین حجم گلبول های قرمز کاهش یافته و پهنای توزیع سلول های سرخ خون افزایش پیدا می کند.

 

2-اختراق خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی و تحتانی

هماتمز یک منبع خونریزی فوقانی از دستگاه گوارش فوقانی است. ملنا نشان دهنده ی وجود خون در دستگاه گوارش به مدت حداقل 14 ساعت می باشد. پس هرچقدر محل وقوع خونریزی فوقانی تر باشد احتمال ملنا بیشتر می شود. هماتوشنری نشان گر خون ریزی از دستگاه گوارش تحتانی است. با این حال هرگاه هماتوشزی ناشی از دستگاه گوارش فوقانی باشد، همراه با برهم خوردن تعادل همودینامیکی و افت هموگلوبین خواهد بود.

ضایعات خونریزی دهنده روده ی باریک می تواند به صورت هماتوشزی یا ملنا تظاهر پیدا کند. سایر علائمی که خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی را نشان می دهند عبارتند از: تشدید صداهای روده ای، افزایش BUN (به دلیل کاهش حجم پلاسما و جذب پروتئین های خون از روده ی کوچک). همچنین آسپیراسیون نازوگاستریک غیرخونی تا 18% موارد نشان دهنده ی خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی است که معمولاً با منشأ دوازدهه است.

 

3-خون ریزی از دستگاه گوارش تحتانی

بیماران مبتلا به هماتوشزی و ناپایداری همودینامیک باید تحت آندوسکوپیک فوقانی قرار بگیرند تا احتمال خون ریزی از دستگاه گوارش فوقانی در آنها رد شود. در این بیماران می توان از سیگموئیدوسکوپی در مراحل ابتدائی برای تشخیص ضایعات آشکار و نزدیک به مقعد استفاده کرد. ولی این روش نمی تواند محل ضایعه را مشخص کند. و برای بیماران زیر 40 سال و دچار خون ریزی نسبتاً خفیف توصیه می شود. بهترین روش تشخیصی برای بیماران مبتلا به خون ریزی از دستگاه گوارش تحتانی، کولونوسکوپی پس از تجویز محلول شستشوی خوراکی است. مگر اینکه خونریزی بسیار وسیع باشد یا به وسیله سیگموئیدوسکوپی بتوان یک ضایعه خون ریزی دهنده ی فعال را شناسایی کرد.

آنژیوگرافی در خون ریزی فعال از دستگاه گوارش تحتانی می تواند محل خونریزی را شناسایی کند و همچنین می تواند امکان درمان با انفوزیون داخل شریانی وازوپرسین یا آمبولیزاسیون را فراهم سازد. حتی پس از اتمام خون ریزی، می تواند ناهنجاری های عروقی نظیر اکتازیها یا تومورهای عروقی را شناسایی کند.

 

4-خونریزی گوارشی با منشأ ناشناخته

این خونریزی، خون ریزی عود کننده ای است که می تواند به شکل آشکار (هماتوشنری یا ملنا) یا مخفی باشد. به کمک روش تشخیصی آندوسکوپیک یا رادیوگرافی با ماده ی حاجب، منبعی را برای آن نمی توان شناسایی کرد. گام بعدیگام بعدی برای شناسایی این نوع خون ریزی، آنتروسکوپ ویژه یا یک کولونوسکوپ اطفال است. که برای مشاهده ی کل دوازدهه و بخشی از ژژونوم (بخش میانی روده ی باریک) به کار می رود.

در نیمی از این بیماران می توان به وسیله ی آنتروسکوپ رانشی محل خونریزی را شناسایی کرد. که بررسی تمام روده ی کوچک را مقدور می سازد و احتمال تشخیص ای نوع خونریزی را بالا می برد.

یکی دیگر از روش های تشخیصی خون ریزی گوارشی با منشأ ناشناخته، آنتروسکوپی با بالن مصاعف است. که روش آندوسکوپیک جدیدی است که امکان بررسی را در تمام روده ی باریک فراهم می کند.

همچنین در صورت عدم دسترسی به آنتروسکوپی یا آندوسکوپی کپسولی یا منفی بودن آن ها، از روش تشخیص رادیوگرافی اختصاصی روده ی باریک (مثلاً آنتروکلیز) استفاده می کنند.

در بیمارانی که دچار خونریزی گوارشی با منشأ ناشناخته هستند و به انتقال خون یا بستری شدن مکرر نیاز دارند، باید تحت بررسی های بیشتری قرار بگیرندبه همین منظور از سینتی گرافی سلول های سرخ خون نشان دار با تکنیتوم استفاده می کنند.

آنژیوگرافی حتی پس از اتمام خونریزی نیز می تواند مفید باشد زیرا به تشخیص ناهنجاریها یا توموردهای عروقی کمک می کند.

برای تشخیص دیورتیکول مکل(به ویژه در بیماران جوان) از سینتی گرافی با پرتکنتات تکنیتوم استفاده می شود.

 

5-خون ریزی گوارشی مخفی

این خونریزی به صورت کم خونی فقر آهن یا به صورت یک آزمون مثبت خون مخفی در مدفوع تظاهر می یابد.

ارزیابی خونریزی گوارشی مخفی با کولونوسکوپی آغاز می گردد، به ویژه در افراد بالای 40 سال این روش مناسب ترین روش تشخیصی است.

در صورت که ارزیابی کولونوسکوپی منفی باشد، در صورت وجود کم خونی فقر آهن، از آندوسکوپی می توان استفاده کرد.

اگر آزمون های آندوسکوپیک نیز منفی باشد، از آنتروسکوپی، آندوسکوپی کپسولی و یا آنتروکولیز در بیماران دچار کم خونی فقر آهن می توان بهره برد.

 

 
 

 

درمان

عوامل بالینی همراه

علت

دارو مهارکننده پمپ پروتون یا آنتاگونیست های هیستامین -2

جراحی یا روش های ضد ریفلاکس

سوزش سردل، درد هنگام بلع، دیسفاژی

1- ازوفاژیت

بخش فوقانی دستگاه گوارش

شیمی درمانی و پرتو درمانی، جراحی، روش های آندوسکوپی تسکینی

دیسفاژی پیشرونده، کاهش وزن

2-سرطان مری

قطع داروی مسبب، تجویز دارو (مهار کننده های پمپ پروتون یا آنتاگونیست های هیستامین-2، در غیاب عفونت هلیکوباکترپیلوری، ترکیبات مختلفی از آنتی بیوتیک ها، مهارکننده های پمپ پروتون و فرآورده های بیسموت، و در صورت وجود عفونت هلیکوباکترپیلوری، از TIPS، کارگذاری شنت داخل کبدی از طریق وریدژوگولار استفاده می شود.

مصرف آسپرین-NSAIDS-درد شکمی-سوء هاضمه-عفونت هلیکوباکترییلوری

3-گاستریت؛زخم دوازدهه یا معده التهاب دوازدهه

جراحی، شیمی درمانی

سیری زودرس، کاهش وزن، درد شکمی

4-سرطان معده

بستن واریس ها، TIPS یا جراحی به منظور کاهش فشار، اسکلروتراپی، وازوپرسین

سابقه بیماری مزمن کبد، یافتن علائم بیماری مزمن کبدی

5-واریس های مری و معده

درمان حمایتی(معمولاً خود به خود خوب می شود)، درمان با آندوسکوپی

سابقه اغ زدن قبل از هماتمز

6-یارگی مالوری-ویس

حمایتی-آنتی بیوتیک

سابقه اسهال، تماس، تب

1-عفونت

بخش تحتانی دستگاه گوارش

حمایتی-جراحی در موارد راجعه

هماتوشزی بدون درد

2-دیورتیکول

درمان آندوسکوپیک-حمایتی-جراحی در مواردی که محل ضایعه محدود و مشخص است.

هماتوشزی بدون درد اغلب در کولون صعودی، همراه بیماری دریچه آئورت، معمولا در معده و روده ی کوچک

3-آنژیودیسپلازی

استروئیدها-5-ASA-سرکوب ایمنی-جراحی در صورت عدم پاسخ به دارو

سابقه کولیت، اسهال، تب، درد شکمی

4-بیماری التهابی روده

جراحی

تغییرات عادات اجابت فراج، کم خونی، کاهش وزن

5-سرطان کولون

حمایتی (معمولاً خود به خود بهبود می یابد)

اصولاً در بیماران مسن بروز می کند، ممکن است سایر بیماری های عروقی وجود داشته باشند، ممکن است با درد شکمی تظاهر کنند

6-کولیت ایسکمیک

برداشتن با روش آندوسکوپی یا جراحی

معمولاً بدون علامت بالینی

7-یولیپ کولون

جراحی

بیماری جوان دچار هماتوشنری بدون درد، واقع در ایلئودیستال

8-دیورتیکول مکل

حمایتی، جراحی، بستن نوار

خون ریزی رکتوم که هنگام اجابت فراج است

9-هموروئید

 

 
 

خون ریزی حاد از دستگاه گوارش تحتانی

ناپایداری همودینامیک

بدون ناپایداری همودینامیک

آندوسکوپی فوقانی

سن بیشتر از 40 سال

سن کمتر از 40 سال

کولونوسکوپی

کولونوسکوپی

سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر (کولونوسکوپی در موارد سرطان خانوادگی کولون، کم خونی فقر آهن، یا خونریزی زیاد)

خون ریزی شدید ادامه یابد

خونریزی خفیف ادامه یابد

خونریزی بند بیاید

آنژیوگرافی (اسکن TC-RBCممکن است)

انتروسکوپی

اگر خون زیادی از دست داده باشد باید به فکر انتروسکوپی، کپسول ویدئویی یا آنژیوگرافی باشید

انتروسکوپی

اسکن TC-RBC و یا انژیوگرافی

آندوسکوپی در حین جراحی

کپسول ویدئویی

انتروسکوپی در حین جراحی

 
 
 
نظرات درباره این مطلب
 
 
نام
پست الکترونیک
نظر
 
CAPTCHA Image
Reload Image
 
مطالب مرتبط