اختلالات عروقی کلیه

پارگی دیواره شریان آئورت

اختلالات عروقی کلیه

تعداد بازدید: 16353
کد مطلب: 6313
تاریخ انتشار: 19:45 02 خرداد 1391
تاریخ آخرین ویرایش : 10:18 10 آذر 1391
 
 

پارگی دیواره شریان آئورت

به دلیل آسیب به لایه ی اینتیمای رگ پارگی رخ می دهد و جریان خون در دیواره آئورت یک لومن کاذب ایجاد نموده و لومن رگ حقیقی را فشرده می سازد . طبقه بندی پارگی دیواره شریان آئورت براساس محل منشأ یا بخش درگیر آئورت می باشد . پارگی های نوع I و II براساس محل ، از آئورت صعودی و پارگی نوع III از آئورت نزولی منشأ می گیرند . نوع A بخش به پارگی های آئورت صعودی و نوع B به سایر پارگی هایی که به آئورت صعودی مربوط نمی شوند ، اشاره دارد .

شاخه های اصلی آئورت ، از جمله شریان های کلیوی ، ممکن است در نتیجه گسترش یا انسداد رگ از طریق لومن کاذب مسدود گردند ، پارگی دیواره شریان آئورت اغلب زمانی که به سمت آئورت شکمی امتداد می یابد ،‌ شریان های کلیوی را در بر گرفته و سبب نارسایی کلیوی در 21٪ بیماران دارای پارگی های نوع B می شود . شریان کلیوی چپ بیشتر از سمت راست به دلیل شرایط آناتومیک دچار پارگی می شود . زمانی که بیماری به حد کافی گسترده است که سبب نارسایی حاد کلیوی گردد ، درگیری عروق روده ای ، مغزی و یا نارسایی شدید آئورت معمولاً وجود دارد که سبب مرگ و میر بالاتری می گردد .

پارگی آئورت اغلب بیماران مسن تر (50 تا70 ساله ) دارای عوامل خطر عروقی همزمان مانند جنس مذکر ، هیپرتانسیون ، کشیدن سیگار و آترواسکلروز را مبتلا می سازد . گاهی یک نقص ژنتیکی بافت همبند همچون سندرم مارفان ، سندرم اهلرز – دانلوس نوع IV ( در حدود 5 درصد از موارد ) نیز ممکن است سبب پارگی دیواره شریان آئورت شود و باید در بیماران جوانتر (کمتر از 40 سال ) در نظر گرفته شود . تروما یا اقدام خاصی ( همچون کاتتریزاسیون آئورت ) نیز می توانند سبب پارگی دیواره شریان آئورت یا شریان کلیوی شوند . به ندرت ، پارگی دیواره شریان کلیوی ایزوله می تواند به طور خودبخودی عمدتاً در زمینه پلی آرتریت ندوزا یا FMD ، رخ دهد . نارسایی کلیه تقریباً در 20 درصد از بیماران مبتلا به دیسکسیون آئورت حاد نوع B رخ می دهد و عامل پیش بینی کننده مستقل مرگ و میر در بیمارستان می باشد .

تشخیص پارگی آئورت :

تشخیص اولیه اغلب نادیده گرفته می شود ، که تا حدی به دلیل تظاهرات بالینی بسیار متغیر می باشد و ممکن است به طور تصادفی در بررسی های تصویری نامرتبط آشکار گردد شایع ترین علامت طی پارگی دیواره شریان آئورت درد سینه می باشد ، که می توان آن را به صورت حس « شکافتگی » تعریف کرد . فقدان ایزوله نبض در یک یا چند اندام می تواند یک نشانه بالینی باشد و تعداد شریان های درگیر با شدت دیسکسیون همبستگی دارند . همچنین پارگی دیواره آئورت باید در بیماران در طول ارزیابی نارسایی حاد کلیوی در نظر گرفته شود . یک علامت شایع برای تشخیص در رادیوگرافی قفسه سینه مدیاستن پهن شده با یا بدون افیوژن پلور ( اغلب در سمت چپ ) می باشد . بعد از تشخیص پارگی دیواره شریان آئورت ، ارزیابی ابتلا شریان کلیوی ، به منظور کاهش آسیب عروقی بیشتر ، به صورت غیرتهاجمی انجام می شود . CT با ماده حاجب یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا MRA معمولاً تصاویری فراهم می سازد که امکان تأیید یا رد درگیری کلیوی را ایجاد می کند ، هر چند که هر روش همان محدودیت های برشمرده شده برای تشخیص پارگی دیواره شریان آئورت مفید می باشد اما اطلاعاتی در مورد بخش زیر دیافراگم به دست نمی دهد . به همین شکل ، اولتراسونوگرافی دوپلکس کلیه می تواند برای ارزیابی خونرسانی کلیه در شرایط پارگی دیواره شریان آئورت مفید باشد اما برای بررسی اولیه پارگی توصیه نمی شود . آئورتوگرافی به تنهایی یک تست حساس برای پارگی دیواره شریان آئورت به شمار نمی رود اما می تواند اطلاعاتی در مورد خونرسانی کلیه ارائه دهد .

درمان پارگی آئورت

پارگی دیواره شریان آئورت یک وضعیت اورژانس افزایش دهنده فشارخون است و نیاز به کاهش سریع فشارخون به محدوده طبیعی دارد . مدیریت طبی پارگی دیواره شریان آئورت باید بر کاهش فشار شریانی با مواد کاهش دهنده فشارخون متمرکز باشد . داروهایی که میزان افزایش در فشارخون را در طی چرخه قلبی (dp/dT) کاهش می دهند مانند بتابلوکرها ، به طور تئوری برای کاهش میزان پیشروی در پارگی دیواره شریان آئورت سودمند می باشند . گزینه های درمان جراحی برای درگیری کلیوی به دلیل پارگی دیواره شریان آئورت به شرایط فردی بستگی دارد و ارزیابی دقیق از سوی جراح با تجربه عروق توصیه می شود . پارگی دیواره شریان آئورت توراسیک نیاز به درمان جراحی دارد زیرا در صورت عدم درمان میزان مرگ و میر بالا خواهد بود ، اما بیماری ایزوله آئورت شکمی می تواند با درمان دارویی کنترل شود .