پرسلان

چینی استخوانی

پرسلان

تعداد بازدید: 7166
کد مطلب: 12969
تاریخ انتشار: 15:19 18 مهر 1391
تاریخ آخرین ویرایش : 15:09 13 بهمن 1391
 
 

بدنه چینی استخوانی (Bone China) به نسبت پرسلان سخت سفیدتر بوده و عبور نور از آن نیز بیشتر است. در بین فرآورده‌های ظریف چینی استخوانی (Bone China) تنها بدنه‌ای است که ماده اصلی تشکیل‌ دهنده آن خاکستر استخوان با ترکیب Ca3(PO4)2 در اصل یک کانی نیست. در قرن هفدهم از استخوان قلم گاو و اسب به عنوان مواد کدرکننده در ساخت شیشه‌ های شیری (Milk glass) استفاده می‌شده است. در اواسط قرن هجدهم برای اولین بار از خاکستر استخوان در ساخت بدنه پرسلان‌ ها استفاده شد (در انگلستان). کشف فرمول مشهور چینی استخوانی که در زیر آورده شده به سرامیست انگلیسی جوزیا اسپاد (1789 Josiah Spode) نسبت می‌ دهند:

  چینی استخوانی، Bone china
درصد % ماده اولیه
50 خاکستر استخوان
25 کائولن
25 سنگ کورنیش

همچنان که از فرمول فوق مشخص است مقدار رس در بدنه چینی‌ های استخوانی بسیار کم بوده و به این دلیل این نوع بدنه‌ ها خاصیت پلاستیسیته بسیار کمی دارند. در عمل برای تامین پلاستیسیته کافی برای این بدنه‌ ها از مواد چسبنده آلی مثل صمغ عربی استفاده می‌ شود. مشکل دیگر در تهیه این بدنه‌ ها محدوده پخت بسیار باریک آن‌ها یعنی در حدود 20 درجه سانتی گراد است. به عبارت دقیق‌ تر اگر درجه حرارت پخت اندکی افزایش یابد، بدنه تغییر شکل داده و چنانچه درجه حرارت اندکی کاهش یابد، مقدار عبور نور (از بدنه) به شدت کاسته شده و مقدار تخلخل نیز شدیدا افزایش می‌ یابد.

در این نوع فرآورده‌ ها ابتدا بدنه در درجه حرارت 1250 درجه سانتی گراد مرحله پخت نهایی خود را می‌گذراند و سپس لعاب در حدود 1100 درجه سانتی گراد ذوب می‌ شود. عدم وجود تخلخل در بدنه (بعد از پخت اول) عمل لعاب زدن این فرآورده‌ ها را نیز بسیار مشکل می‌سازد. به این دلیل لعاب قبل از مصرف منعقد (Flocculate) می‌گردد. همچنان که تا حدی اشاره گردید چینی استخوانی نیز مانند ارتن‌ ور فلدسپاتی بدنه‌ ای است که اولین بار در انگلستان ساخته شده و در آنجا نیز تکامل یافته و رایج گردید. چینی استخوانی یک قرن بعد از کشف آن، یعنی در اواخر قرن نوزدهم برای اولین بار در خارج از انگلستان ساخته شد. از کشورهایی که ساخت این نوع بدنه‌ ها در آن‌ ها رایج بوده می‌ توان از آمریکا، روسیه و سوئد نام برد. ساخت این نوع بدنه، اعم از مقیاس سنتی و یا صنعتی، در ایران سابقه‌ای نداشته است.